Przesądy

Obecnie chciałabym zająć się problemem bar­dziej ogólnym, występującym w skali znacznie szerszej niż kontrkultura młodzieżowa, miano­wicie wzrostem na Zachodzie i w krajach poza­europejskich popularności magii indywidualnej jako formy ucieczki od rzeczywistości. Wstępie pragnę się zastrzec, że nie za­mierzam wprawiać w zakłopotanie czytelnika, a być może i samej siebie, jeśli zdarza się nam omijanie czarnego, kota lub odpukiwanie w „nie malowane drzewo" w celu „zabezpieczenia się" przed niepomyślnymi zdarzeniami. Tego rodza­ju przesądy są z pewnością jakąś wersją za­biegów natury magicznej  odziedziczonych po przodkach lub' zakodowanych  w  naszej  psychice, których źródeł i powiązań nie jesteśmy już w stanie odczytać. Nie zamierzam także ; potępiać, a tym bardziej zwalczać przesądów, uważam bowiem, że ich dalsze utrzymywanie
się jest psychologicznie uzasadnione, a poza tym podzielam opinię Rogera Bacona, że negacja przesądu jest także przesądem. Opisane tu postacie współczesnych przesądów zostały zaczerpnięte z materiałów szwajcarskich. Przedmiotem uwagi będą przesądy j o szerszym zasięgu. W licznych grupach prze- j sądów występujących wśród młodzieży widoczny jest wpływ kontrkultury.